NOWOŚCI
[posiedzenia Zarządu PKG] [informacje][konferencje] [doktoraty] [habilitacje]	[strona główna]

Joanna BZÓWKA


         W rozprawie doktorskiej zaproponowany został numeryczny model pala strumieniowo-iniekcyjnego i współdziałającego masywu gruntowego. Budowa modelu przebiegała w czterech etapach: tworzenia koncepcji i matematycznego formułowania, kalibrowania, weryfikacji i analizy jego wrażliwości.

         Teza rozprawy: model numeryczny pala strumieniowo-iniekcyjnego i procedury jego kalibrowania mają umożliwić realistyczne przewidywanie osiadań układu: pal strumieniowo-iniekcyjny-grunt i wytężeń jego tworzywa w szerokim przedziale obciążenia.

         Koncepcyjnie model odbiega w sposób zasadniczy od bardzo nielicznych istniejących propozycji obliczeniowych, które są adaptacjami półempirycznych wzorów używanych do obliczania nośności i osiadania pali żelbetowych.

          Do opisu mechanicznego zachowania się każdej ze stref przyjęto najprostszy model konstytutywny przyrostowej teorii plastyczności - ośrodek sprężysto-idealnie plastyczny, zdefiniowany za pomocą warunku stanu granicznego Coulomba-Mohra i stowarzyszonego z nim prawa płynięcia.

         Metodyka kalibrowania parametrów modelu podporządkowana została dwóm ideom:
a) spójnej bazy własnych danych eksperymentalnych w procesach kalibrowania i weryfikacji modelu,
b) oddzielnego szacowania parametrów dla każdej strefy.

         Weryfikacja odgrywała szczególną rolę w budowie modelu obliczeniowego, dostarczyła bowiem odpowiedzi na pytanie, czy i w jakim stopniu jest on efektywny w aspekcie możliwości symulacyjnych i stosowalności w praktyce. Dowód na słuszność postawionej w pracy tezy ma postać porównania teoretycznej i eksperymentalnej charakterystyki "obciążenie - osiadanie" doświadczalnego pala strumieniowo-iniekcyjnego.